Молскавици/ Жив отруен

Од Wikisource
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето

Рането срце Жив отруен

од Коле Неделковски
Чичко ми...
Од збирката „Молскавици“

Болки ме вијат,
гради јад вријат,
срце се души,
живот се суши.

А солнце силно
грејнало милно,
над китки бујни,
над гори стројни.

На сегде довлет -
ора се кршат,
сал мене в пролет
болки ме вршат.

Една сал знаев,
по неа чмаев,
и она штукна,
в срце ме клукна.

А сега седам,
век црн си гледам,
ах, кај си, радост,
за свидна младост?!

О, дојде ли, клета,
у црнило сета
со образ си чумен,
со ум си изумен?

За прошка ли идеш
и гради ќе кинеш,
а в треска ја горам,
со смртта се борам.

Од подбив и лаги,
цел гбијам у таги.
Ах, доста е веќе -
а гроб ми е среќа.

О, уште ли стоиш.
се виеш и гориш?
Ај надвор од мене! -
Ха ... срце ти вене?


Поврзано[уреди]