Молскавици/ Младост попарена

Од Wikisource
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето
нема Младост попарена

од Коле Неделковски
Причинуење
Од збирката „Молскавици“

- де гиди, либе Гроздано,
Гроздано, мерак јунашки,
што ми ти, либе, станало,
та што си млада легнала?

Дали те болест фанала,
ели ти ропство дотегна,
ели си рани церела
на твои мили другачки?

Ели па клети за мене
тешка те тага налегна,
што сум ле седум години,
либе, на пуста туѓина?

Де море, уста отвори,
Гроздано, леле, прозбори,
и бели раце рашири,
горко си либе загрни! -

Гроздана клепки подигна,
широко очи отвори,
крвави солзи пророни,
кротко му, леле, прозбори:

„Егиди, либе, Богдане,
не прашај, не ме распрашуј,
што ми е, леле, станало,
та што сум млада легнала;

а туку слегни в дворови,
накини китки шарени,
што сум ги, либе, садила,
со горки солзи вадила...

И така седум години,
либе, ти абер не стори,
тага ми срце изеде,
на смрт ме млада повали!“

Писна ми Богдан до Бога,
и рипна Грозда загрна:
„Ах, верно либе, проштевај,
проклета да е јабана!

А зошто мајка несреќна
бели ти писма не дала,
а ги е клета криела
и си е сеир гледала -

како се, душо, скапуеш,
на таа пуста постела,
и како црна црнееш,
на таа младост зелена! -

Смири се, Гроздо, затрај се,
срце со гајрет нарани,
живот ќе бликне од тебе,
цел век ќе бидеш крај мене!“

Богдан над неа остана,
очи од неа не симна,
ја пои с лути церови,
па млада в младост изгасна!

Грозда ја в земја ставија,
над гроб ѝ разви трендафил,
а Богдан с народ измачен,
борба за правда прегрна!


Поврзано[уреди]