Page:Бели мугри-Кочо Рацин.pdf/11

Од Wikisource
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето
Оваа страница е прегледана, но треба да биде потврдена.

Проштевање

На печалбарите


Не ли ти кажав, не ли ти кажав,
не ли ти реков на проштевање?
Ич не ме чекај, ич не ме пекај
Белград е ламња, во Белград ја роб
снага по туђи палати оставам,
снага во усти несити клавам,
и дома — дома не ке се вратам,
не ке ги пиам очите твои
не ке ја галам снагата твоа —
далеку негде сувата рака
по тебе, Вело, пустата мака
пуста ке остане. . .

Знам оти гердан веке не нижеш,
знам оти чеиз и ти не везеш,
знам, Вело, пусто остана сичко —
не ли си и ти аргатка клета?
Тутуни садиш, тутуни нижеш,
тутун таговно у монопол редиш,
ме споменуваш и ем си жалиш
денови — крепи тешки си редиш —
Величко, мори, другачко златна!

Но почуј, Вело, што ке ти кажам!
Не ми се, Вело, жали и клети!
Подигни очи — очи засвети
ониа очи, што душа горат!

— 9 —