На Венко Марковски
Поздрав, о певец, со венец славен,
од твојот народ подарок скап,
ислатен в борби од векови носен
за чедо свидно со долбок трак.
Ти чекор шириш пред остра сабја,
истурил тиран врз тебе јад,
ти чекор шириш пред лута ламја,
што грбнал стрвно твој роден праг.
Но народ поглед во тебе заплел
и гордо врви со чекор тврд,
крвнишки камшик ли ке го запре
да ѕида дните со славна смрт?
Врвиш, врвиш пред остра сабја,
та тера властен тиранин клет,
а дуф ти мокен сред народ — гламја
му грее патот за срекен свет.
Нека го, нека дивее клетник
и шири крила над твојот крај,
нека го, нека сам си е кобник
за дните свој со црн крај.
