Што беше за мене ти?
Ништо.
Сал еден загубен свет
на рицари, и на плата.
Што беше за мене ти?
Огниште
на некаква жестока љубов
опиена од својот глас,
од крв и блесоци на ками,
од шлагери и од гитари
од псалми,
ревност
и од страст.
Но за мене си судба денес.
И моја иднина си ти.
И јас сум борец твој што верно
го слуша твојот борбен крик.
И горам сега јас од радост
за секој успех, подвиг твој,
во твојот дух и сила млада -
ја влеав мојта сила в бој.
До победа се борам сега
Во картечно гнездо скрит,
по улиците на Толедо
и пред ѕидојте на Мадрид.
Го гледам в сина блуза лежи
работникот што паднал прв
и под каскетата што тежи,
му струи топла, свежа крв.
А таа крв е, знам, и моја,
во жилите што нема мир,
и јас го познав - другар мој е
од котлите во Ланкашир,
каде со лопати без одмор
работевме пред огнен ад,
каде одненадеж се роди
непобеден копнеж млад.
Спиј, другар мој, спиј мирно сега
под знамиња и бодлив тел;
ќе мине твојта крв во мојта
и потоа во светот цел.
И таа крв, глеј - веќе тече
по фабрики, од град во град,
ги буди, движи и ги влече
и селата кон денот злат
на упоритата ни надеж,
на смелоста, на трудот црн,
на грубата и моќна радост
и на слободата во крв.
И гради денес барикади,
ни влива в жилите кураж
и вика безумна од радост:
,,Мадрид е наш!
Мадрид е наш!“
Цел свет е наш! Спиј мирно, друже!
И секој молекулен дел
е наш.
Под ова небо јужно
ти спиј
и верувај
Во нашата цел!
