Денес некој напнат мир
прилегнал зад куќни врати!
Стивна бојот, другар мил,
ми те нема да се вратиш?
А те молев, плачев јас,
зошто тогаш не ме слушна?
Тргна! Тогаш дома в час
стана глуво, стана душно!
Сал срцето мое, ех,
слушнав како в немир бие,
та протегнав раце две,
да те најдат сакав тие...
Ревнива сум, Фернандес,
„Слобода“ штом чујам, вријам,
кон тој збор е мојот бес,
оти ми те грабна сиот!
Можеби си в право, мил,
можеби си в право, сакан?
Туку, ете, бол ме свил
и ми стежна колку мака
чувството на човек сам
Во одаава што зина.
Покрај порти некој мина...
Нема да се вратиш! Знам.
