Леле Димо, леле Димо, леле т,ги големи!
Ти ќе одиш, ти ќе одиш чужа земја далеко,
кому ќе ме, кому ќе ме мене млада оставиш?
— А невесто, добро мило, оставам те,
оставам,
оставам те, оставам те на твој татко и мој,
оставам те, оставам те на твоја мајка и
моја. —
— Леле Димо, леле злато, леле т'го голема!
Тешко мене, горко мене при два татка
без тебе!
Тешко мене горко мене при две мајки
без тебе! —
— Не жалај ми, не плачи ми, златна мила
стопанке!
Ако појдам на чужина, не се забаам да
дојдам,
да се врата в моја куќа, да си љуба прва
љуба. —
— Леле Димо, леле жалбо, леле т,го
голема!
На ти, Димо? клаи Димо, мое лице в пазуа,
кога тебе ќе ти текнит за љубовта венчана,
тогај, Димо, р’ка пикни, та извади икона,
мене гледај, в себе мисли, как душа в
една снага.
