Една глува баба си одела едно утро кај ќерка си, оти родила дете. Ја сретнал еден човек на патот и бидејќи стара, и сторил чест и и рекол:
— Добро утро, бабо!
— Кај ќерка ми одажм, синко — му рекла бабата.
— Јас што ти велам, ти што ми велиш, мори бабо? — и рекол човекот.
— Кај ќерка ми одам, бре синко — му рекла бабата повторно.
— Е-е, се разбравме дури сега! — ѝ рекол човекот.
— Бре! Па и вие сте разбрале оти ќерка ми родила машко дете? — му рекла бабата.
— Ете, дури сега, бабо, се разбравме! — ѝ рекол човекот.
— Бре, сега сте разбрале, а? — му рекла бабата.
— Господ да не прости и тебе и мене, бабо, не ќе можеме да се разбереме ние двата, како гледам, туку ај — ојми си со здравје! — и рекол човекот.
— Господ, господ, сполај му, тој и даде на ќерка ми машко дете, синко. И вам господ со некое машко да ве дарува, сега побргу — му рекла бабата.
— Е, толку бил касметот, мори бабо, да не можеме да се разбереме ние засега, па ако се најдеме другпат белки ќе се разбереме — и рекол човекот.
— Така е, синко, така, да си ми жив! Само со касметот нека биде, па и ние кога ќе разбереме оти господ вам ви дал дете, ќе ви ја најдеме куќата и ќе ви дојдеме на честење, ако сум жива — рекла бабата.
— Е, е, е, се изнасмеал човекот и и рекол:
— Седи ми со здравје, бабо!
— Се смееш, му рекла бабата, оти ти е арно тоа што ти велам: од стар човек благословот фаќа!
