Мори Недо, бела Недо!
Завило се ведро небо
над Недини равни двори;
да не речеш од бога је, —
од Недини неправини:
отровила своја сестра,
заљубила својио зета,
останаа две дечица,
две дечица сирачета:
постар Петко, помлад Цветко.
Постар Петко говореше:
— Расти, братко, да растеме,
тети вода да носиме! —
Дочула и кучка Неда,
отровила две дечица,
закопа и над кашчата,
над кашчата во градина,
в градината на прелазо;
кој да флази, да и гази.
Тамо братќа изникнали
две страчета ран босилјок.
И па братќа продумали:
— Расти, братко, да растиме,
да си носи наша тета,
наша тета арни китки! —
Дочула и кучка Неда,
оскубала два страчета,
два страчета ран босилјок,
фрлила и на бунишче.
И там братќа изникнали,
изникнали две борчета,
две борчета — ластрчета;
изникнали, продумали:
— Расти, братко, да растеме,
да чиниме тети сенќа,
лете сенќа, зиме завет! —
Дочула и кучка Неда,
пресекле је две борчета,
навали и силен оѓен.
И там братќа продумали:
— Гори, братко, да гориме,
да се греје наша тета!
